Wat ik leer van mijn kat

Sinds anderhalf jaar heb ik een kat. Mijn leven lang heb ik konijnen gehad. Konijnen zijn geweldig. Veel speelser, aanhankelijker en slimmer dan de meeste mensen verwachten. Toch bleef ik naar een kat verlangen. Toen ik naar mijn huidige woning verhuisde heb ik eindelijk een kat in huis kunnen nemen. De komst van mijn kat heeft me meer gebracht dan alleen gezelschap. Ik had totaal niet verwacht dat ik nog wat van deze ervaring zou leren!!!!

Wat ik leer van mijn kat

Mijn kat, een Britse korthaar, heet Cracker. Hij is bijna vier jaar oud. Hij is, zoals ze dat noemen, een herplaatser. Oorspronkelijk moest hij een dekkater worden maar daar was hij niet succesvol in. Gelukkig maar, want het leven van een dekkater is niet fraai. Vaak zitten ze afgeschermd van de rest van de katten. Zo krijgen ze niet veel aandacht. Cracker zat met een andere dekkater, ook afgeschermd van elkaar, in een schuur. Heel zielig. Toen ik hem zag was ik direct verliefd. Hij kroop direct op schoot en ik wist meteen dat we een match waren.

Ik had geen idee wat het inhield om een kat in huis te hebben. Ik dacht dat het vergelijkbaar was met een konijn. Boy was I wrong!!!!

Ik ben heel erg zuinig op mijn spullen. Lees krampachtig. Niet iedereen mag zomaar in mijn huis komen. Ik heb een geen schoenen policy, alles is wit in mijn huis en ik heb planten. Oftewel, het is niet ingericht op een kat.  Ook heb ik vloerbedekking op mijn trap. Voor Cracker een grote krabpaal kennelijk, de halen zitten erin. De palm die ik heb staan is geweldig om in te hangen, tegenaan te slaan en stukken vanaf te bijten. Liefst eigenlijk ook nog aarde eruit scheppen. In mijn bank(en) zitten halen, in mijn gordijn zitten halen en in een gekke bui krabt hij ook aan de stoelen.

Had ik het al over….. HAAR. Overal haar. Constant. Ik buig voor degene die een kleefroller heeft uitgevonden. Die gebruik ik namelijk de hele dag! Ik moet mijn kleding vier keer rollen voordat ik de deur uitkan gaan. De bank krijg ik ook nooit 100% haar vrij.

Cracker heeft een plastic fetisj. Een tijdschrift in cellofaan kan ik niet laten liggen. Daar knaagt en kwijlt hij op totdat je het niet eens meer aan wilt raken. Ik kan niks laten liggen.

Hij houdt me s’nachts wakker door zijn gesnurk. En als ik wel slaap vindt hij het nodig om in mijn oor te schreeuwen. Ja, hij is erg luid. Luid luid. Uitslapen mag ik niet, hij blijft net zo lang beneden schreeuwen totdat ik ook kom. Vervolgens gaat hij dan zelf op de bank liggen slapen.

Af en toe drijft hij me tot waanzin. Maar ik heb er ook een hoop van geleerd. Hij leert me loslaten. Het hoeft er niet allemaal perfect uit te zien. Het is een huis, geen modelwoning. Loslaten betekent minder stress. Als hij het nu even op mijn plant voorzien heeft, dan laat ik het. Ik maak me niet druk. Ik ben echt een stuk makkelijker geworden. Ook leert hij me om meer in het moment te leven. Hij is heel erg gevoelig voor mijn emoties. Ik ben me er, sinds hij er is, een stuk meer bewust van. De negatieve emoties heb ik tegenwoordig sneller de kop ingedrukt. Buiten al deze lessen en aanpassingen is hij het beste, liefste en fijnste gezelschap wat ik me kan wensen!!

Helaas is Cracker op 03-04-2018 plots overleden. Hij heeft een hartstilstand gekregen. Veel Britse Kortharen hebben HCM. Ik was hier niet van op de hoogte. Na alles wat we samen doorstaan hebben, stopte zijn hartje op dinsdagavond zomaar ineens. Gelukkig was ik bij hem. Hij was zo blij. En ik zo gelukkig met hem. Ook hij heeft het niet aan zien komen. Hij was mijn grote liefde en mijn hart is in duizend stukjes gebroken. Ik heb nog nooit zoveel verdriet gevoeld. Ik draag hem voor eeuwig bij me in mijn hart. Ik ga hem enorm missen. Rust zacht lieve Cracker.