Schaamte

Mijn 56 jarige oom vertelde mij onlangs dat hij pas na 34 jaar vriendschap, zijn beste vriend durfde te vertellen dat zijn vader Duits was. Dat hij zich nog steeds schaamt voor zijn tweede en derde naam. Moeite hebben met wie je bent terwijl identiteit zo prachtig kan zijn. Het laat je ontdekken waar je hart sneller van gaat kloppen en wie je bent. Het laat je laveren door het leven en helpt je te kiezen. Het laat je voelen bij wie je je thuis voelt. Het kan je krachtig laten voelen en dienen als schild. Het is het huis dat bestand is tegen elke storm en waarnaar je altijd kan terugkeren. Het blijft bestaan ook al zeg je je naam niet, vertel je niet wat voor werk je doet of waar je wortels liggen. Identiteit, voor mij is dat is je innerlijk.

Wat nu als je afwijkt van de norm die bedacht is door mensen die bang worden als ze niet alles in hokjes kunnen stoppen? Waar blijft het overzicht dan voor hun? Wat is er dan nog duidelijk? De norm, het middel voor valse veiligheid. Dan kan afwijken ineens iets gevaarlijks zijn. Ze hakken namelijk zo een ledemaat van je lichaam af. Voor elk onderdeel is er een ander hokje waarin het netjes wordt opgeborgen. Dan staat er ineens geen huis meer maar een tent die tot op de laatste ritssluiting uit elkaar gehaald kan worden. Hokjes zorgen niet voor duidelijkheid, hokjes zorgen voor angst. Je zou identiteit nooit mogen opsluiten.

Ik ben niet bang voor de angst van anderen. Ik weiger mijzelf in stukken te scheuren en elk deel in een ander hokje te stoppen. Ik weiger mij te laten reduceren totdat mijn identiteit slechts nog categorieën zijn. Ik weiger mijzelf te introduceren en op te moeten sommen in hoeveel hokjes ik pas. Maar bovenal weiger ik de stukken weg te laten waar anderen moeite mee zouden hebben.
Ik vertel je gaande weg wel wie ik ben als je naar me zou luisteren. Daar heb ik geen hokjes voor nodig. Dan ontdek je dat mijn liefde voor dieren zo groot is dat ik al jaren geen enkel deel van hun lichaam meer misbruik. Dat de ongelijkheid tussen de twee seksen mij frustreert en ik hoop dat dat verandert. Dat ik niet wil hoeven te benoemen of ik op mannen of op vrouwen val. En dat ik trots ben op mijn Duitse wortels. Aan mijn huis komt niemand. 

Dat mijn oom niet voor zijn afkomst durft uit te komen doet pijn. Schaamte die opgelegd is door mensen die identiteit willen reduceren totdat het voor hen nietszeggend meer is. De tentstokken afgepakt en opgeborgen zodat je nergens mee kunt slaan. Netjes in hokjes geplaatst door bange mensen. Tegen mensen zoals mijn oom wil ik zeggen; weiger. Weiger net als ik. Schop al die hokjes om. Maak van de verwoeste tent geen huis maar een kasteel. Met muren die onverwoestbaar zijn en waar altijd ruimte is voor je geliefde eigen innerlijk. Het leven is te kort voor schaamte. 

 

Voor oom Hans, ook al kennen we elkaar niet zo goed.
Ik heb dit voor u geschreven.